Nadja zdejmuje

śladami Robinsona Crusoe

2011-11-11T15:23:00.000+01:00

Nowa Zelandia - Bay of Islands

2011-04-24T13:00:00.001+02:00

Naszą podróż po Nowej Zelandii rozpoczynamy od Bay of Islands. Wypożyczamy furę i prosto z lotniska w Auckland ruszamy na północny-zachód Wyspy Północnej. Przed nami 250km, słońce i wspaniałe widoki. 23 godziny lotu odchodzą w zapomnienie.

Po drodze zatrzymujemy się w Kawakawa, gdzie znajduje się dzieło jednego z moich ulubionych architektów, którego prace zaciekawiły mnie w Wiedniu, Friedensreicha Hundertwassera. A dziełem tym jest... publiczna toaleta. Prawdopodobnie najczęściej fotografowany kibel na świecie :) Toaleta czynna całą dobę, do zwiedzania i korzystania, bez opłat i biletów wstępu.

Z Kawakawa, już bez przystanków, docieramy do miasteczka Paihia i lądujemy we wcześniej zarezerwowanym hostelu backpackerskim Pickled Parrot, gdzie witają nas papugi, kanarki, psy, koty oraz przyjazny personel. Miejsce naprawdę godne polecenia. Blisko centrum i przystani, czysto, cicho, przestronna kuchnia, nawet śniadanie kontynentalne w cenie.

http://www.pickledparrot.co.nz/

http://pl.tripadvisor.com/Hotel_Review-g255110-d1089630-Reviews-The_Pickled_Parrot_Backpackers-Paihia_Bay_of_Islands_Northland_North_Island.html

Pokusa snu jest silna, ale by uniknąć jet lagu, ruszamy w teren. Wyglądamy jak duchy. Płyniemy do Russell, rzucamy się na tajską restaurację, a potem przyjemnie snujemy po miasteczku, kontemplując ciszę i uroczą architekturę.

Informacje o kursach Russell Ferry: http://www.bayofislandsinfo.co.nz/Russell-Ferry.html

Kolejny dzień rozpoczyna główny cel naszego przyjazdu w tę okolicę – dziś zmierzymy się z siłami natury i spróbujemy popływać z dzikimi delfinami.

Trzeba mieć żelazną kondycję i umieć BARDZO DOBRZE pływać. Delfiny są niepokonane i jeśli naprawdę chce się z nimi popływać, trzeba być gotowym na nadludzki wysiłek. To nie jest przyjemne pitu-pitu w ciepłym, egipskim basenie, gdzie łapie się oswojone zwierzaki za płetwę i łaskocze po brzuchu. Te delfiny są dzikie, ale jak każde inne zainteresowane człowiekiem. I żeby przyciągnąć ich uwagę, trzeba się sporo namęczyć.

Wypływamy katamaranem, chłoniemy malownicze widoki i szukamy delfinów.

Znajdujemy spore stadko. Na polecenie załogi stoimy w kostiumach, maskach i płetwach, gotowi w każdej chwili do skoku. Umówiony znak i wtedy wszystko dzieje się błyskawicznie – skok do lodowatej wody, szalony pęd w stronę stada, załoga kieruje nas w stronę delfinów wykrzykując: „on the left!”, „on the right!”, „faster!”, więc szamoczemy się w wodzie na wszystkie strony, a delfiny pływają jak chcą i zapraszają do zabawy. Aby je przywołać trzeba krzyczeć i bić rękoma w wodę, płynąć jak motorówka, nasłuchiwać wskazówek załogi, starać się nie zakrztusić rurką... przed oczami stają mi wszystkie wypalone w życiu papierosy. Wracam zmachana na łódź i obserwuję komiczne poczynania wytrawniejszych pływaków.

Harce z delfinami nie kończą wycieczki. Płyniemy jeszcze do Otehei Bay. Cumujemy na wyspie i z kubkiem herbaty i papierosem w zębach mościmy obolałe ciało na zielonej trawie.

W drodze powrotnej towarzyszą nam rozbrykane stada delfinów.

Praktyczne info:

wyprawy organizuje: http://explorenz.co.nz/Dolphin-Discoveries/index.html
w sezonie zalecana wcześniejsza rezerwacja na powyższej stronie
katamaran wypływa z Paihii i Russell
nie wiem, jak w Russell, ale w Paihii warto wyjechać wcześniej, żeby znaleźć miejsce parkingowe z wystarczającym limitem postoju. W rożnych miejscach można różne parkować – 60, 90, 120 minut i chociaż nie ma opłat parkingowych i biletów, czarodziejskim sposobem wiedzą, ile czasu się stoi. Zagadka została rozwiązana, gdy zaobserwowaliśmy facecika, który chodzi z kredą, znaczy opony samochodów i świetnie rozszyfrowuje te swoje kreseczki, kto kiedy zaparkował.
z dwóch wypraw dziennie lepiej wybrać tę poranną, o 8:00 – z opisów na forach i blogach wynika, że wtedy jest więcej delfinów. Jeśli się nie pojawią, firma nie pobiera opłaty za opcję pływania z delfinami.
jeżeli nie planuje się pływania z delfinami, tylko podziwianie z pokładu – lepiej zdecydować się na taką wycieczkę na Wyspie Południowej w Kaikourze, gdzie jest ich zatrzęsienie albo pływając po Milford Sound.

co zabrać: kostium, ręcznik, kurtka przeciwwiatrowa, maska i płetwy niekonieczne – są na wyposażeniu łodzi, woda, jakaś przekąska.

Nowa Zelandia - półwysep Coromandel

2011-04-23T15:05:00.000+02:00

Półwysep Coromandel wije się wąską, malowniczą drogą wzdłuż oceanu. Mimo swej popularności ze względu na piękno natury, bez trudu pozwala zaszyć się w głuszy i otoczeniu przyrody. Oprócz widoków i złotych, piaszczystych plaż zobaczymy tam kolonialną architekturę, stare kopalnie złota, ślady maoryskich wiosek, subtropikalne lasy deszczowe. Jednak bez wątpienia na dłuższy pobyt ten region spodoba się tym, którzy nie boją się usłyszeć własnych myśli.

Na półwyspie czekają jedne z piękniejszych plaż Nowej Zelandii. Jedna z nich szczególnie nas interesuje ze względu na dość osobliwe właściwości. Podobno tutaj, bez względu na wiek, widok człowieka z wiaderkiem i łopatką nikogo nie dziwi. Postanawiamy to sprawdzić. Rzeczywiście - w stronę oceanu zmierzają ludzie z łopatami :o

Hot Water Beach, bo o tym miejscu mowa, to plaża, pod którą znajdują się gorące źródła. Wystarczy przyjechać podczas odpływu, wykopać dołek, który natychmiast wypełnia się gorąca wodą, ułożyć wygodnie i rozkoszować naturalnym SPA do chwili przypływu, kiedy fala Oceanu połknie naszą wannę. Woda wypływa naprawdę gorąca, nawet 60ºC - chłodzi się ją dolewając zimniejszej z oceanu.

Z daleka widzimy zgraję ludzi skupioną wokół jednego miejsca i zawzięcie grzebiącą w piachu. Przyglądamy się leżącym, oni zuchwale przyglądają się nam. Zachęcają do pomoczenia stopy, podśmiewamy się niedowierzająco, jednak taplamy stopami... ach, jak cieplutko! błyskawicznie zrzucamy ubrania, pożyczamy łopatę od sąsiadów i już po chwili leżymy w pięknie okopanym błotnistym basenie wypełnionym gorącą, źródlaną wodą. Jak starzy wyjadacze obserwujemy nowych przybyszów i ubaw mamy pod pachy - każdy ma minę dokładnie jak my przed chwilą :)

Po kąpieli warto pojechać na punkt widokowy Hahei.

W miód i świeże owoce zaopatrujemy się na trasie. Krótkie zjazdy z głównych dróg prowadzą do sadów i gospodarstw rolnych, oferujących szeroki wybór sezonowych warzyw, owoców, soków i przetworów domowych oraz miodów.

Nie ulega wątpliwości, że jesteśmy w Krainie Kiwi :)

Praktyczne info:

zalecana wcześniejsza rezerwacja noclegu; my tego nie zrobiliśmy i późnym wieczorem, zamiast wylegiwać się w łóżku z książką, jeździliśmy od jednej backpackerni do drugiej – wszędzie komplet. Cudem znaleźliśmy motel w Coromandel, którego właściciel, p.Trebes, natychmiast pochwalił się polskimi korzeniami. Wyciągnął książki i mapy, pokazał skąd pochodzili dziadkowie. Interesuje go polska historia i losy jego rodziny. Nigdy nie spotkał żadnego Polaka. Cieszył się ze spotkania. Właściwie w czasie całej podróży spotykaliśmy Polaków trzy razy, ale żaden od lat nie mieszka w Polsce.

tabele przypływów i odpływów Hot Water Beach sprawdzamy tutaj: http://www.mercurybay.co.nz/activities/hotwaterbeach.php

Nowa Zelandia - Rotorua / Wai-O-Tapu / Lady Knox

2011-04-21T13:41:00.133+02:00

Kolejny przystanek - Rotorua i ciąg dalszy pluskania się w wodach termalnych. Ignorując wszędobylski smród siarkowodoru lub jak kto woli paskudnego pierda, wygrzewamy się na maksa, wiedząc, że na Wyspie Południowej czekają nas chłody. Odpuszczamy pokazy maoryskie i jedziemy do Polynesian SPA. Decydujemy się na opcję "private pools" - zaciszne miejsce z kilkoma niewielkim basenami o różnych temperaturach wody (36-40ºC). Oprócz nas sami Azjaci, a ci zawsze wiedzą co dobre dla ciała i ducha, więc za ich przykładem relaksujemy się w gorącej wodzie. Z basenów rozciąga się piękny widok na jezioro.

Pobudka wcześnie rano, kierunek: Whakarewarewa. Wymówienie i wstukanie tego w nawigację budzi lepiej niż kawa :) Półgodzinny spacer lasem olbrzymich sekwoi i gigantycznych paproci całkiem stawia nas na nogi.

Udajemy się do Wai-O-Tapu, słyszeliśmy bowiem, że ten geotermalny park zamieszkuje specyficzna, bowiem... tryskająca dama :o

Nazywa się Lady Knox i codziennie przyciąga tłumy ciekawskich tego zjawiska. Dokładnie o 10:15, w towarzystwie umundurowanego (hehe) pana, bezwstydnie prezentuje swoją umiejętność.

Lady Knox jest oczywiście gejzerem :P

Został on przypadkowo odkryty na początku XXw wieku przez więźniów, którzy w pobliżu zajmowali się wyrębem lasu. Wykorzystywali ciepłą wodę okolicznych gejzerów do prania i mycia. Przy jednym z nich, po dodaniu mydła do wody, wywołali erupcję, która wyrzuciła ubrania na 20 metrów. Uciekli w popłochu. Po pewnym czasie zrozumieli działanie mydła na wody podziemne i ulepili wokół gejzeru stożek, by woda wystrzeliwała w górę z mocą wulkanu.

Dziś, codziennie o 10:15, pracownik parku wrzuca do gejzeru mydło (zaznaczył, że organiczne). Lady Knox budzi się mamrocząc, zaczyna bulgotać, aż w końcu wybucha wkurzona, kto znów śmiał zbudzić ją przed południem.

Park geotermalny Wai-O-Tapu. Warto zarezerwować sobie 2 godziny na niesamowity spacer, a po wyjściu, przy parkingu urządzić piknik w otoczeniu zieleni.

Potężny pod względem prędkości wody wodospad Huka. W ciągu sekundy napełniłby dwa baseny olimpijskie.

Po drugiej stronie głównej drogi od wodospadu Huka, znajduje się park Craters of The Moon. Jego obejście nie zajmuje wiele czasu. Warto tam się udać ze względu na księżycowy krajobraz, upstrzony dymiącymi kraterami i moją ukochaną, wściekle różową, trawą pampasową.

Ostatni przystanek w tym regionie - farma krewetek. Można kupić bilet i udać się na połów. My nie mamy na to czasu, wiec od razu udajemy się na obiad. Spodziewamy się menu obfitującego w krewetki sprzedawane na miski i wiadra, tymczasem dania są niewielkie i nie warte swej ceny. Restauracja dla turystów. Nie polecam.

Praktyczne info:

Bacpacker SPA Lodge, nieco stary, ale tani i z klimatem oraz małym basenem z wodą termalną. Świetna lokalizacja. Prowadzony przez zwariowanego Maorysa, który wie co w trawie piszczy :) http://pl.tripadvisor.com/Hotel_Review-g255111-d1116313-Reviews-Spa_Lodge_Backpackers-Rotorua_Rotorua_District_North_Island.html
Polynesian SPA: http://www.polynesianspa.co.nz/
las sekwoi w Whakarewarewa, wstęp bezpłatny, wiele oznakowanych szlaków do wyboru : http://www.redwoods.co.nz/
do Wai-O-Tapu najlepiej przyjechać przed 10:00, żeby zdążyć zaparkować, kupić bilet i zająć miejsce na widowni (uwaga dla fotografów: pierwsze rzędy pokrywa mgiełka wody z gejzera); później czeka przynajmniej dwugodzinny spacer po parku http://www.waiotapu.co.nz/
wodospad Huka – wstęp bezpłatny
Craters of the Moon: http://www.cratersofthemoon.co.nz/

Nowa Zelandia - Tongariro Alpine Crossing

2011-04-19T22:07:00.001+02:00

Nie bez powodu trasa trafiła do kanonu najpiękniejszej jednodniowej wycieczki świata - surowe księżycowe krajobrazy okraszone bajkowymi pejzażami o nieprawdopodobnych wprost barwach. Trawers prowadzi przez jęzory lawy, wysokogórskie pustynie, wodospady, cieplice, jeziora kraterowe, lasy, potoki, łąki. A to wszystko wśród trzech czynnych wulkanów: Tongariro, Te Maari i Ngaurohoe, z których ten ostatni znany jest jako Mount Doom w Mordorze z filmowej wersji "Władcy Pierścieni". Jako bazę noclegową wybraliśmy Ohakune, klimatyczne miasteczko jak z "Przystanku Alaska".

Nocleg w Top10 Holiday Park. Polecam sieć - mają znakomite kempingi, warto kupić kartę rabatową - zwraca się już przy pierwszym noclegu i oferuje zniżkę na kolejne. Czteroosobowe Unity są czyste, przestronne, komfortowo wyposażone, a cenowo wypadają jak pokoje dwuosobowe w backpakerniach, w przeliczeniu na osobę lub ciut drożej, w zależności od miejsca. Są dość popularne, więc znając swoją trasę, przy meldunku w jednym miasteczku, poproście w recepcji o rezerwację noclegu w miejscu następnym.

http://www.top10.co.nz/

W Top10 Ohakune trzeba kupić transport na trekking - zawożą do punktu początkowego, po 7-8 godzinach odbierają z punktu końcowego, nie ma innego transportu, nie ma też możliwości powrotu - nawet jeśli ktoś zawróci, nie znajdzie tam swojego busa, chyba że następnego poranka.

Wyprawa wymaga przygotowania. W ekwipunku niezbędne są: kurtka przeciwdeszczowa i przeciwwiatrowa (na górze solidnie pizga), dobre buty, nakrycie głowy, okulary przeciwsłoneczne, krem z filtrem SPF30, a najlepiej SPF50, zapasy wody, torebka foliowa na śmieci i niedopałki, prowiant (banany, puszki tuńczyka, rodzynki, czekolada - u nas wygrały M&Msy:) Przy kiepskiej pogodzie - kompas, apteczka, rękawiczki i wełniana czapka. Im mniej, tym lżej. Aparat wiadomo - przedłużenie ręki, więc idzie bez gadania ;)

Start wcześnie rano z parkingu Mangatepopo, na który dowożą busy.

 Płaski krater południowy (South Crater)

Ngaurohoe, czyli Mount Doom z Mordoru

krater Czerwony (Red Crater) i najwyższy punkt trasy 1886m n.p.m.

W oddali Te wai-whakaiata-o-te-Rangihiroa albo po ludzku Blue Lake, czyli jezioro Błękitne :)

Emerald Lakes - Jeziora Szmaragdowe

Na dole, nad brzegiem jeziora dobry czas i miejsce na przystanek i drugie śniadanie.

Kolejny przystanek po godzinie w Ketetahi Hut, gdzie będą również toalety.

Trasa:

parking Mangatepopo - Soda Springs 1-1,5h

Soda Springs - South Crater 1h

South Crater - Red Crater 1h

Red Crater - Emerald Lakes 10-20 min.

Emerald Lakes - Ketetahi Hut 1-1,5h

Ketetahi Hut - Ketetahi parking 1,5-2h

19,4km, 1886m n.p.m., 7h marszu. Było warto :))




Wracając do Ohakune snujemy wizje co, jak i w jakich ilościach zjemy. Zaglądamy do sieci NewWorld - do koszyka
 między innymi wpadają świeżutkie zielone małże nowozelandzkie (2$ za kilogram!).




A przyrządza się je tak:

 Składniki (proporcje na oko, to jest szybka, kempingowa kolacja)




 - małże nowozelandzkie, otwarte muszle(wszystkie zamknięte wyrzucić)
 - szalotka pokrojona w kostkę
 - czosnek w plasterki
 - drobno posiekane chili
 - posiekana natka pietruszki 
 - sól morska, pieprz
 - oliwa (ewentualnie inny tłuszcz)
 - białe wino - można zastąpić wodą




Na oliwie podsmażyć szalotkę, dodać czosnek, chili, natkę, sól, pieprz. Po chwili wrzucić małże, zalać winem. 
Kiedy buchnie para, przykryć garnek pokrywką, potrząsnąć i gotować pod przykryciem 6-7 minut, co jakiś czas 
potrząsając garnkiem.
W tym czasie nakroić pajd dobrego, świeżego pieczywa. Garnek odkryć, powstały sos rozlać do misek, rozłożyć 
sprawiedliwie małże, posypać natką i zajadać, maczając pieczywo w sosie :)

i cóż że ze Szwecji ten prom?

2011-04-18T16:58:00.000+02:00

Przeprawa promem na Wyspę Południową.

Oczekiwanie w kolejce na wjazd umilają nam skoczny piesek i rodzina Kudelsów :)

Prom okazuje się szwedzki, więc ćwiczymy zapamiętale tytuł tego wpisu :D

Po chwili siedzimy wygodnie, siorbiemy gorącą herbatę i pałaszujemy zabrany lancz. Na promie też działa kuchnia, no ale wiadomo - żarcie mają słabe. Zanim każdy rozsiądzie się z książką, wychodzimy na fajeczkę i podziwiamy widoki.

Wysiadka w Picton i dalej w drogę!

Praktyczne info:

planując przeprawę promem z samochodem lub camperem najbezpieczniej zrobić dzień lub dwa wcześniej rezerwację. Rejsy są naprawdę wypełnione po brzegi: http://www.bluebridge.co.nz/bookings-and-fares/
jeżeli kolejnym przystankiem jest Kaikoura i wyprawa (zwłaszcza ta poranna) na wieloryby też zrobić rezerwację: http://www.whalewatch.co.nz/

Nowa Zelandia – Christchurch

2011-04-17T13:32:00.000+02:00

Do Christchurch docieramy w marcu, niecały miesiąc po trzęsieniu ziemi, które nawiedziło to miasto 22 lutego. Wstrząs o sile 6,3 stopni spowodował ogromne zniszczenia. Wstrzymano dostawy prądu i wody, linie telefoniczne zostały zerwane, woda z pękniętych rur zalała ulice. Centrum miasta niemal legło pod gruzami, wiele dróg i budynków zostało uszkodzonych, między innymi anglikańska katedra – jeden z niewielu zabytków architektonicznych Nowej Zelandii, którego już nie uda nam się zwiedzić.

Nawigacja jest bezużyteczna – wokół same objazdy i obszary zamknięte. Nie udaje nam się wejść do centrum miasta – strefa jest zamknięta i strzeżona przez wojsko. „Wciąż jest bardzo niebezpiecznie, budynki w każdej chwili grożą zawaleniem, w ziemi utworzyły się ogromne pęknięcia i wyrwy, do których można wpaść, wszystkich mieszkańców ewakuowano” – tłumaczy nam z sympatią młody żołnierz.

Myślimy polskimi kategoriami wyglądu dróg i chodników, stąd niektóre pęknięcia i wyrwy w ziemi nie budzą większego zdziwienia ;) Oglądamy pozornie nietknięte wstrząsami sklepy i biura, zaglądamy przez szyby - widok zawalonych sufitów, zerwanych lamp, oberwanych półek nieprzyjemnie ściska żołądek i pobudza wyobraźnię, jak to może wyglądać w centrum miasta.

Każdy budynek w mieście został dokładnie sprawdzony i oznaczony sprayem jako „czysty”, co oznacza, że nie ma w nim ciał ofiar katastrofy.

Toczą się prace budowlane, wiele budynków jest już konkretnie odnowionych, gruz zwieziony, co krok wystawiane są tablice i plakaty firm, sklepów, instytucji - „już działamy”, „otwarte”, „żyjemy”. Ulicami suną samochody, w parkach biegają ludzie, na boisku trwa mecz. Dla mieszkańców toczy się normalne życie. Minął miesiąc. Poza zniszczeniami, nie ma śladu po chaosie, jaki ogarnął miasto po katastrofie.

Jedziemy na wzgórze do CUP Cafe na 127 Hackthorne Rd., której okna otwierają się na panoramę Christchurch.

Słowacja - powiat Liptovský Mikuláš

2011-01-26T12:34:00.005+01:00

Liptovský Mikuláš - bogactwo przyrody i szereg atrakcji czynią ten powiat Słowacji przyjemnym miejscem mniej lub bardziej intensywnego wypoczynku. Drewniane chałupy położone w otoczeniu Tatr, w malowniczej miejscowości Liptovský Trnovec znacznie ten pobyt umilają.

Polecam: http://www.chalupyliptov.sk/ubytovanie-chaty-liptov/sk/home.php?link=uvod

W pełni wyposażone, z kominkiem, grillem i darmowym WI-FI, można zabrać psiaka i bezpiecznie zaparkować samochód. Obok sklep spożywczo-monopolowy.

Stamtąd już niedaleko do największych atrakcji okolicy:

* TURYSTYKA WYSOKOGÓRSKA - trasy wycieczkowe:

- DOLINA PROSIECKA, KVAČIANSKA I PROSEČNÉ - średnio trudna trasa na około 6 godzin. Rozpoczyna się na końcu wsi Proseč (20 km od Liptowskiego Mikulasza), ciągnie przez wyschnięte koryto rzeczne i prowadzi na wierzchołek góry Prosečné. Około 2 godzin zajmie dojście do wodospadów w wąskim przesmyku skał wapiennych Doliny Prosieckej, stamtąd zaczyna się wspinaczka po drabinach długości 800 m na szczyt. Zejście prowadzi przez łąki do młynów Obłazy, następnie serpentynami dookoła wsi Wielkie Borowe, dalej wspinaczka stromym zboczem Doliny Kwaczańskiej i 2 godzinny drogą asfaltową do wsi Kwaczany.

- DUMBIER i CHOPOK - wyprawa zaczyna się za hotelem SKI, 16km od Liptovskiego Mikuláša, z dolnej stacji wyciągu krzesełkowego, którym dostaniesz się na szczyt Chopok (2024 m n.p.m.). Odcinek można też przejść pieszo. Pod szczytem wykładany kamieniem rozpoczyna się szlak czerwony prowadzący łańcuchem Niskich Tatr w dół do Przełęczy Demianowskiej. Potem jeszcze tylko 300m stromej wspinaczki i jesteś na najwyższym szczycie Niskich Tatr - Dumbier (2065 m n.p.m.). Powrót identyczna trasą.

* VLKOLÍNEC - maleńka wioska wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, administracyjna dzielnica miasta Ružomberok, położona 10km od niego. 45 dawnych, oryginalnych chłopskich domków, niewielki kościółek, drewniana dzwonnica, 35 mieszkańców.

* SKANSEN PRIBYLINA - Muzeum Wsi Liptowskiej, drewniana architektura ludowa, kopie zabytków z zatopionego terenu, małe zoo, możliwość przejażdżki na huculskich koniach. Czynne cały rok od 9:00 do 16:30.

* HAVRANOK - skansen archeologiczny, częściowo zrekonstruowana osada z epoki żelaza, niepowtarzalne okazja obcowania z najstarszą historią celtycką.

* DEMÄNOVSKÁ JASKYŇA SLOBODY - jaskinia położona w Dolinie Demianowskiej

Stalagmity, stalaktyty, wodospady i szafirowe jeziorka. Na dnie jaskini przepływa rzeczka Demanovka. Jej wody wydrążyły sieć komnat i korytarzy oraz utworzyły piękne podziemne Jezioro Szmaragdowe. Czas zwiedzania 1h. Godziny wejść na stronie: http://www.ssj.sk/jaskyne/spristupnene/demanovska-slobody/?lang=pl

W powiecie kilka innych jaskiń udostępnionych turystom, np. Jaskinia Vażecka czy Demianowska Jaskinia Lodowa

Zmęczonych wędrówką pokrzepi i rozgrzeje talerz kwaśnicy:

Tym, których znudzi chodzenie po górach, okolica oferuje:

* TATRALANDIA - ogromny park rozrywki, który przyciąga tłumy.

W aquaparku - baseny, zjeżdżalnie, rury, wody termalne, wellness; poza tym kino 5D, golf 3D, bowling, miasteczko westernowe Šiklův Mlýn, restauracji i bary, park linowy Tarzania, off road.

Liptovský Mikuláš, Ráztocká 21, 4 km od wyżej polecanych chałup

* TERMALNE KAPIELISKO Liptovský Ján - obszar źródeł termalnych i największy na Słowacji zdrój mineralnych wód. Ok. 10km od Tatralandii.

* TERMALNE KĄPIELISKO BEŠEŇOVA - osiem basenów z wodą geometralną o działaniu leczniczym Bešeňová 136, 034 83

* LIPTOVSKA MARA w miejscowości Liptovsky Trnovec - rekreacyjny ośrodek letni, autokemping z plażą (bufet, kuchnie, domki kempingowe, wypożyczalnia sprzętu, przystań żeglugi i jachtowa, ośrodek dla płetwonurków). Na miejscu kąpiele, surfing, jachting, szkoła windsurfingu, łodzie, kajaki, rowery wodne, minigolf, żegluga turystycznym statkiem "Liptov". W pobliżu również muzeum archeologiczne Havranok.

* KART CENTRUM LIPTOV - hala gokartowa 4km od Tatralandii w miejscowości Liptovský Mikuláš.

Wizyta na Słowacji czy w Czechach nie liczy się bez szklaneczki Kofoli, czyli południowego odpowiednika polo cocty. Nie tylko dla krasnoludków broniących się przed powrotem do Szuflandii ;)

A do piwka obowiązkowo bryndzové halušky - drobne kluseczki polane serowym sosem albo strapačky s kapustou, czyli lane kluchy posypane bryndzą podawane z kapustą.

Polecane restauracje:

- Slovenska restauracia - Liptovský Mikuláš, ul. 1 maja 699 http://www.slovenska-restauracia.sk/

- Strachanovka - Liptovský Ján, Jánska dolina 494 http://www.strachanovka.sk/restauracia

- BAR & RESTAURANT Route 66 - w amerykańskim stylu http://www.r66.sk/index_sk.php?str=start&jazyk=sk

Holandia - Amsterdam

2011-01-19T20:56:00.000+01:00

Amsterdam. Multikulturowe miasto, gdzie sacrum łączy się z profanum, a na 130km² znajdzie się miejsce dla każdego.

Miasto zbudowane jest wokół koliście je otaczających kanałów, a jest ich ponad sześćset. Wieczorna wycieczka łódką pozwala poznać miasto od strony wody, zachwyca widokiem oświetlonych kamienic, które malowniczo kładą się na wodzie. Stateczki odpływają zazwyczaj co godzinę z przystani w centrum miasta, np. przy Centraal Station, nieopodal gigantycznego parkingu dla rowerów :o

To właśnie tutaj obejrzeć można dzieła van Gogha i Rembrandta, roznegliżowane panie w oświetlonych witrynach, rozsmakować się w niemal każdej kuchni świata, legalnie spalić lolka, kupić cebule czarnych tulipanów, napić dobrej kawy, zamieszkać na barce, śmigać wesoło rowerem i zajadać śledzie : )

Zamieszkać na barce to mega frajda! Łodzie są w pełni wyposażone. Poranna jajecznica i buła z serem smakują wybornie, śpi się spokojnie, sporadycznie przepływają stateczki wycieczkowe - turyści radośnie machają, jak do tubylców, a barka przyjemnie się kołysze :) Na mostku kapitańskim siorbiąc herbatkę można pograć w statki, planować dalsza marszrutę czy zatopić się w "Dziennikach" Anny Frank. Wrażenia niezapomniane.

Polecam biuro CityMundo http://amsterdam.citymundo.com/

Każdą z barek można dokładnie obejrzeć na filmie umieszczonym na YouTubie, wiec dokładnie wiadomo co i o jakim standardzie się wynajmuje.

Amsterdam ArenA i Ajax Muzeum - nawet jeśli nie jest się fanem futbolu, ten nowoczesny stadion z rozsuwanym dachem trzeba zobaczyć!

Adres: Arena Boulevard 29, dojazd żółtym metrem 54, stacja: Strandvliet/Arena

zwiedzanie od 10:00 do 18:00 oprócz dni meczowych

W Domu Rembrandta (Rembrandthuis), w którym mieszkał w latach 1639-1659, można poznać tajniki tworzenia i przechowywania farb, spróbować sił w litografii oraz odkryć ze zdumieniem, że facet spał w ... szafie :)

Adres: Jodenbreestraat 4, od 10:00 do 17:00, ndz. 13:00-17:00, dojazd T 9 lub 14, M 51,53,54 (stacja: Waterlooplein)

Wszak by obejrzeć "Straż nocną" , najchętniej oglądane dzieło Rembrandta, zwane też "Wymarsz Strzelców" lub "Kompania Fransa Banninga Cocqa i Willema van Ruytenburcha" należy udać się do Rijksmuseum. Tam też czeka urocza "Mleczarka" Jana Vermeera.

Adres: Stadhouderskade 42, od 10:00 do 18:00, pt do 20:30, dojazd T 2 lub 5, przystanek Hobbemastraat.

Tuż obok znajduje się Van Gogh Museum mieszczące ok. 200 obrazów, ponad 550 rysunków, listy do brata Theo oraz obrazy innych malarzy epoki van Gogha.

Czynne od 10:00 do 17:30, pt do 22:00

Gdy zaschnie w gardle, naprzeciw, po drugiej stronie ulicy mieści się House of Bols, czyli muzeum wódki Bols. To właśnie na przedmieściach Amsterdamu w 1575r Lucas Bols rozpoczął destylację znanego alkoholu.

Czynne od 12:00 do 18:00, w pt do 22:00, w cenie koktajl i dwa shoty

Natomiast piwosze mogą poznać tajniki warzenia piwa w Heineken Experience, mieszczące się w starym browarze, w centrum miasta. W cenie 2 piwa i film w 4D.

Adres: Stadhouderskade 78, od pn - ndz 11:00 do 17:30, dojazd T 16, 24, 25

Dom Anny Frank (Anne Frank Huis) nikogo nie pozostawi obojętnym. Stara kamienica nieopodal kościoła Westerkerk mieści muzeum, niegdyś mieszkanie, w którym za ruchomym regałem z książkami znajduje się tajne przejście do niewielkich pomieszczeń na tyłach budynku. Tam w czasie wojny, przed nazistami ukrywała się Anna Frank, wraz z rodzicami, siostrą oraz czwórką przyjaciół. Po ponad dwóch latach, 4 sierpnia 1944r kryjówka została odkryta. Wszystkich wywieziono do obozów koncentracyjnych. Przeżył tylko Otto Frank, ojciec Anny. Po aresztowaniach, zanim mieszkanie zostało splądrowane, Miep Gies, która pomagała w ukrywaniu się Frankom i ich przyjaciołom, odnalazła i przechowała pamiętniki Anny. Po wojnie przekazała je ojcu Anny. W 1947r "Dzienniki Anny Frank" zostały wydane, następnie przełożone na wiele języków. W 1955r powstała sztuka, a cztery lata później film na jej podstawie pt. "Pamiętnik Anny Frank".

Dla wielbicieli ruchomych obrazków atrakcją będzie Theater Tuschinski. Stare kino z współczesnym repertuarem i eklektyczną architekturą. Założone w 1921r przez Abrahama Icka Tuszyńskiego, emigranta spod Łodzi. W czasie II w.św. zostało zamknięte, zaś sam Tuszyński został zamordowany w 1942r w Oświęcimiu.Obecnie działa pod szyldem wytwórni Pathé. http://www.pathe.nl/bioscoop/tuschinski

Bazar Albert Cuyp (Albert Cuypstraat) w dzielnicy Pijp, otwarty codziennie oprócz niedziel, choć najlepiej wybrać się w sobotę, przyciągnie każdego smakosza. Ogromne targowisko mieści ponad 260 stoisk. Wokół kuszą kolorowe stosy warzyw i owoców, świeże ryby i owoce morza, pyszne sery, smakołyki z całego świata, no i obowiązkowa buła ze śledziem i cebulą :)

Pobudzony apetyt można zaspokoić w otaczających knajpkach z kuchnią etniczną albo wybrać się do Zeedijk, czyli amsterdamskiego Chinatown. Tam już nie sposób nie dać uwieść się oferowanym z całego świata pysznościom, mniam...!

Stamtąd już niedaleko do Dzielnicy Czerwonych Latarni. Rozpięta między dwoma kościołami słynna Red Light District wieczorami otwiera swe lędźwia. Obowiązuje zakaz robienia zdjęć i wzmożona uwaga na kieszonkowców. Oprócz okien wystawowych z paniami i panami, liczne lokale rozrywkowe, kina porno, Muzeum Kondomów, coffee shopy i sklepy z wyuzdaną bielizną. Odważni i ciekawscy niech zapuszczą się nieco głębiej w małe, ciasne i ślepe uliczki - tak naprawdę wygląda dzielnica rozpusty.

Zaś tuż obok, dla kontrastu, mieści się kościół Oude Kerk - miejsce cudu z 1345r, często odwiedzane przez pielgrzymów.

* Planując podróż samolotem warto polować na promocyjne loty do Eindhoven. Stamtąd spod lotniska, kilka razy dziennie kursują autobusy do Amsterdamu. Przejazd trwa 2 h 15 minut, autobus zatrzymuje się pod Centraal Station.

http://www.airexpressbus.com/index.php?pageid=17

* Nastawiając się na intensywne zwiedzanie, w informacji turystycznej (np. przy Centraal Station) warto kupić I Amsterdam Card. Karta uprawnia do darmowych przejazdów tramwajami i metrem, oferuje darmowe lub zniżkowe wejścia do wybranych muzeów, rejs łódką po kanałach, zniżki w restauracjach, kawę i ciastko we wskazanych punktach. Ważna 24, 48 lub 72 godziny. Otrzymuje się przewodnik, kartę elektroniczną uprawniającą do zniżek oraz papierowy bilet do komunikacji miejskiej, które należy mieć zawsze przy sobie.

http://www.iamsterdamcard.com/

* Co jeszcze można zobaczyć:
- interaktywne Centrum Nauki NEMO
- Magere Brug - zwodzony most, zbudowany w 1670r, jeden z najpiękniejszych w mieście
- Icebar XtraCold 4D (adres: Amstel 194-195, lodowy bar, w cenie wstępu odzież, dwa lodowe koktajle i beznadziejny film 4D)
- plac Dam w centrum miasta - miejsce spotkań młodych ludzi z całego świata, mieści też Pałac Królewski, Muzeum Figur Woskowych oraz hotel Krasnapolski (mijając hotel po lewej stronie, wchodząc w wąską uliczkę znajdziemy najlepsze coffee shopy)
- malownicza dzielnica Jordaan - mieści wiele pubów i kawiarni, w których zwłaszcza wieczorami warto poczuć atmosferę miasta, ludzi i ich obyczaje.
- i jeszcze wiele, wiele atrakcji ...

Kreatywne gotowanie z Wojciechem Modestem Amaro

2010-12-13T16:28:00.000+01:00

Tym razem podróż kulinarna, która zarazem stała się spełnionym marzeniem o spotkaniu z człowiekiem niezwykłym. Wojciech Modest Amaro na nowo interpretuje kuchnię polską przy użyciu nowoczesnych technik nabytych podczas praktyk u Ferrana Adrii, Yannicka Alleno czy Rene Redzepi, korzystając przy tym z naszych rodzimych, często zapomnianych czy niedocenianych, naturalnych darów ziemi i produktów najwyższej jakości. A wszystko to w dążeniu do osiągnięcia kulinarnego absolutu. Jakich technik użyć, jakiej obróbce poddać dany produkt, jak łączyć i czym podkręcać dane smaki w kompozycji dania, aby wydobyć smak doskonały potrawy, a zarazem zachować wartości odżywcze i nadać jej efektownego wyglądu.

Tego wszystkiego mogłam się dowiedzieć i wypróbować podczas sześciogodzinnych warsztatów kulinarnych, na które może zapisać się każdy pasjonat, ciekawy świadomego, KREATYWNEGO gotowania. Bo, wg pana Wojtka, nie ma czegoś takiego jak kuchnia molekularna – jest natomiast kreatywne gotowanie.

W profesjonalnie wyposażonej kuchni, każdy mógł wszystkiego dotknąć, posmakować, wypróbować. W kuchni wolno wszystko, nie należy się tylko bać. Żadne pytanie nie pozostało bez odpowiedzi, pan Wojtek bardzo chętnie dzieli się wiedzą i doświadczeniem. Wspólnie przygotowaliśmy wszystkie dania. Amaro pokazywał możliwości i techniki także podpowiadając, jak ich namiastkę możemy przenieść do domowej kuchni. Bo to nie jest tak, że zaraz trzeba zamienić kuchnię w laboratorium, wstawić butlę z ciekłym azotem i w oparach dymu popisywać się przed rodziną magicznymi sztuczkami, bo tak się ta kuchnia kojarzy, azot jest dobry na wszystko :) i inaczej się nie da. Może nie da się przyrządzić wszystkich dań na domowym gruncie bez określonych sprzętów, ale można za to nabrać przekonania, że nie trzeba godzinami katować mięsa w piekarniku wysoką temperaturą, ani gotować warzyw w wodzie, pozbawiając ich witamin, faktury, koloru i smaku. Zamiast tego spróbować na domowy grunt przenieść metodę sous vide, czyli gotowania w próżni.

Zmianę przyzwyczajeń można przeprowadzić także już w momencie zapełniania lodówki, stawiając na wysokiej jakości produkty lokalne, organiczne, świeże. Bez oporów otaczamy się luksusowymi samochodami, drogimi meblami, wypasionymi chatami lub dążymy do ich posiadania. Jakie to dziwne, że w tym pędzie do wygody i luksusu często tak naprawdę zapominamy o sobie, jedząc, często nieświadomie, byle co, byle jak i byle gdzie. A przecież to, co jemy jest tak naprawdę najbliżej nas i nas samych stanowi. I tu docieramy do meritum - zmiany najpierw należy dokonać w sobie, bo podążając za mottem książki "Natura kuchni polskiej" - "...wszystko zaczyna się u źródła".

Wszystkich zainteresowanych warsztatami odsyłam na stronę Atelier Amaro: http://atelieramaro.pl/

Kolejne spotkanie już w styczniu : )

Przy okazji kulinarnych podróży po Warszawie wypróbowałam i polecam:

* smacznie, domowo, niespiesznie, klimatycznie i swojsko: „Przegryź”, ul. Mokotowska 52

* nastrojowo, po grecku i pycha desery (spróbowałam wszystkich): „El Greco” ul. Grzybowska 9

* oraz - jako turystyczną ciekawostkę - śledzia z wódeczką w „Przekąski i zakąski – Bistro a'la Fourchette” ul. Krakowskie Przedmieście naprzeciw Pałacu Prezydenckiego. (10-tego każdego miesiąca jest tam szczególnie wesoło)

Choć przyznam, że po kuchennej rewolucji u Amaro tradycyjne gotowanie wydało mi się bez sensu...

Egipt

2010-10-24T14:39:00.000+02:00

Prawdziwy Egipt zaczyna się za murami hoteli.

Z dala od zatłoczonych plaż, namolnych handlarzy i opętanych turystów.

Surowe krajobrazy, mundurowi o kamiennych wyrazach twarzy, smaczna kuchnia, dzikie wielbłądy,

zjawiskowe rafy koralowe i piekielnie palące słońce.

Warto korzystać z ofert lokalnych biur podróży (sprawdziliśmy Aaba-Sharm: http://www.taniewycieczkisharm.com/

Polecam, bardzo fajne biuro, wycieczki dobrze zorganizowane, są punktualni i mają atrakcyjne ceny.

Quadem na pustynię najlepiej wybrać się po południu. Słońce już tak nie piecze, można obejrzeć zachód słońca, a najlepsza zabawa zaczyna się po zmroku, kiedy dziesiątki quadów i motocrossów zjeżdżają z całej pustyni do baz.

Ryk silników, tumany kurzu, szalony pęd Twojej maszyny - właśnie dla tych chwil warto żyć ;)

Po prostu jedziesz i piszczysz z radości :D

Herbata u beduinów.

Warto kupić jakiś drobiazg, pyszną herbatę albo różę pustyni.

Mamy pewność, że pieniądze trafiają bezpośrednio do tej rodziny.

Uwaga! tutaj wyjątkowo zaciekle się nie targujemy.

Osady beduinów na pustyni.

Ci tutaj na dłużej zapuścili korzenie.

Mekka płetwonurków - Dahab i Blue Hole.

Odwiedzając meczet należy zdjąć obuwie. Panie zasłaniają włosy, ramiona i nogi, jeśli wybrały się w szortach.

Głośne debatowanie czy się do tych zasad zastosować czy nie jest nie na miejscu. Z takim nastawieniem wizytę lepiej sobie odpuścić, zwłaszcza, że nie jest obowiązkowa.

W Kairze budzi się dzień

Nad brzegiem Nilu

Giza

Ukraina - Kijów

2010-09-04T20:55:00.001+02:00

Szare ulice, babuszki okutane chustami, torby w kratę, poorane życiem twarze, papierosy przyklejone do warg...
Z drugiej zaś strony kolorowa, roześmiana młodzież, przemierza ulice wypasionymi beemkami, bentleyami, z laptopami, iPodami czy szampanem pod pachą.

Dwa odmienne światy w jednym wymiarze. Szokujący kontrast.

Andrijiwskyj uzwiz - wijąca się brukowana uliczka, jedna z malowniczych atrakcji Kijowa i najstarszych jej ulic. Łączy dzielnice Podil z centrum miasta. Restauracje, muzea, galerie i stragany artystów, na których wyszperać można pamiątki minionej epoki, futrzaną czapę, pięknie dzierganą, niczym rybacka sieć chustę, ręcznie malowane matrioszki, czy niepowtarzalną biżuterię (długie, skórzane kolczyki inspirowane kształtem latarni owej uliczki to jedne z ulubionych błyskotek mojej szkatułki). Zero tandetnej chińszczyzny, choć nie brakuje też kiczu - jak te poniżej niejadalne ozdoby na półkę (???) i magnesy...

Mobilne schronisko dla zwierząt...

...mobilne babcie

...i nowoczesny "автомобіль"

Wszystko w ruchu, wszystko mknie do przodu. Czas przełomu. Czas przemian.

I tylko zaklejone ogłoszeniami sklepy sprzedające "Kiełbasy" przypominają, że przed chwilą panował tu całkiem inny świat... świat, który jeszcze kurczowo trzyma się murów.

Kijów jest jak Polska 20 lat temu, która zachłysnęła się "Dynastią". I takim to miasto chcę zapamiętać.

Co jeszcze warto zobaczyć:

- cerkiew św. Andrzeja (Andrijiwskyj uzwiz)

- Muzeum Czernobyl (Khorevyi 1, Podil)

- Muzeum Wody

- zakochani mogą przypiąć kłódkę z wyrytymi inicjałami na Moście Zakochanych w Parku Chreszczatyckim

- Cerkiew Dziecięcinna (Wołodymyrska 2) - dyskretna wizyta w cerkwi podczas nabożeństwa będzie niezapomnianym przeżyciem. Panie zasłaniają włosy chustami!

Szabu szabu:

- Puzata Hata "Пузата хата" (adresy tutaj: http://www.puzatahata.com.ua/eng/)

Sieć niedrogich ukraińskich restauracji, z treściwym ukraińskim żarciem i kwasem chlebowym nalewanym z kija :) Pierogi z kleksem śmietany, którą dają niemal do wszystkiego, słynny barszcz, sznycel, kapustka, kompocik... Od 8:00 do 23:00. Sieć ponoć zbankrutowała, jeżeli faktycznie zamknie swe podwoje, podobne jadło i napitki oferują domowe sieci "Domásznia kúchnia”i „Weryka lożka”.

Rolę ukraińskiego McDonaldsa pełni "Kartoszka" - fast-food sprzedający przegryzajki z ziemniaków pod każda postacią (na dworcach, stacjach metra, w centrum). Porcja pyrek w skorupkach polana sosami 15hr. Z kolei budki z pirożkami oferują nie pierogi, a drożdżowe bułeczki nadziewane np. dżemem czy mięsem. 2hr sztuka. Słodkości można napotkać na każdym kroku, w specjalnych budkach czekają wszelakich smaków torty, popularnością szczyci się fabryka słodyczy Roshen, bliskim warto przywieźć chałwę albo pudełko Bonżurek.

Praktyczne info:

- nocującym w hostelach polecam YAROSLAV http://www.hihostels.com.ua/index.php?option=com_content&view=article&id=80&Itemid=15&lang=en

Przyzwoite warunki, czysta pościel + ręcznik, fajna dzielnica i blisko do centrum

- dojazd z lotniska marszrutką 25hr, autobusem 20hr (przed halą lotniska, szukać nawołującej pasażerów kobitki) albo "na bogato" taksówką. Za 4 osoby z plecakami - 250 UAH. Zamawiać w okienku przy wyjściu, na prawo od drzwi. Dostaje się kwitek, przydzielonego kierowcę, zero przekrętów i innych mówiących szeptem korupcyjnych historii, których mnóstwo kręci się po lotnisku.

Austria - Wiedeń

2010-09-03T22:08:00.001+02:00

Zaledwie 70 km dzieli Bratysławę od Wiednia. Autostrada prowadzi przez las masywnych elektrowni wiatrowych. Wjazd do miasta zaczyna industrialny krajobraz, by po chwili wessać w paszczę gęsto zabudowanego centrum. Tak gęsto, że nawet serce Wiednia, za które uważa się gotycką katedrę św. Szczepana (Stephansdom) sprawia wrażenie wciśniętej w środek barokowej starówki. Długa na 107 metrów, szeroka na 34, przyduszona otoczeniem kamienic, nie pozwala objąć się zdjęciem w całej okazałości.

Pałac Schönbrunn w ogromnym parku z przyciętymi pod linijkę ogrodami.

Niegdyś letnia rezydencja Habsburgów.

Wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Dojazd metrem U4, stacja Schönbrunn

Spokojnie spacerując wśród zielonych labiryntów, można dotrzeć na ruiny rzymskie, gdzie obecnie odbywają się letnie koncerty, obejrzeć fontannę Neptuna (Neptunbrunnen) czy wspiąć się na wieńczące wzgórze Glorietta, z którego roztacza się imponujący widok na pałac i Wiedeń. Wytchnienia warto poszukać wśród alejek i zakątków rodem z "Tajemniczego ogrodu" czy to posiedzieć na ławce z towarzyską wiewiórka czy napotkać natchnionego artystę.

Monumentalna zabudowa, którą pozostawiła po sobie dawna cesarska metropolia, konkuruje dziś z imponującej wielkości, choć lekkiej konstrukcji obiektami nowoczesnej architektury.

Nie można opuścić Wiednia nie zobaczywszy budowli austriackiego artysty Friedensreicha Hundertwassera. Zainspirowany Ar Nouveau, malarstwem Schielego i Klimta oraz pracami Gaudiego, Hundertwasser stworzył niezwykle barwny, unikalny styl. Spośród 50 projektów, które stworzył w ciągu 15 lat, zrealizowano zaledwie połowę (w Austrii, Niemczech, Japonii, Szwajcarii, USA, Izraelu i Nowej Zelandii)

Spalarnia śmieci elektrociepłowni Spittelau

Zwyczajna przemysłowa budowla, przebudowana w nowoczesną spalarnię wg projektu Hundertwassera na przełomie lat 80 i 90 stała się jedną z atrakcji miasta. Początkowo artysta, kojarzony z ruchami ekologicznymi, nie chciał wziąć udziału w tym projekcie. Dopiero kiedy poznał nowoczesny proces technologiczny, który w spalarni jest stosowany, zapalił się do pomysłu. Często przy tym powtarzał, że tylko ten, kto nie produkuje odpadów ma prawo protestować. Nowoczesna technologia pozwala ograniczać emisję spalin, zredukować odpady na drobny pył, a co najważniejsze powstałą w wyniku spalania energię wykorzystać dla potrzeb własnych, a nadwyżkę kierować do sieci na potrzeby pobliskiego szpitala oraz indywidualnych odbiorców.

Hundertwasserhaus, czyli "Dom Hundertwassera"...

...znajduje się przy Kegelgasse (wysiadka na stacji Wien Mitte Landstrasse i spacer ulicami Invalidenstrasse i Marxergasse w stronę Dunaju). Wpisany w rząd innych kamienic, dom komunalny wyróżnia się już z daleka. Jego mieszkańcy zapewne przeklinają dzień, kiedy kupili swoje mieszkania, a może przywykli do tłumów turystów obfotografowujących ich okna i balkony? Biomorficzne formy, nierówne podłogi i ściany, drzewa rosnące w oknach i na balkonach wyrażają pogląd Hundertwassera na architekturę, który wyraził w swoim manifeście, odrzucajac racjonalizm na rzecz wolności projektowania.

Friedensreich Hundertwasser zmarł na serce 19 lutego 2000 roku na pokładzie statku Queen Elizabeth 2 podczas powrotu z Nowej Zelandii.

Zgodnie ze swym życzeniem został pochowany 3 marca 2000 roku w swej posiadłości w Nowej Zelandii pod tulipanowcem nago i bez trumny, owinięty jedynie w zaprojektowaną przez siebie flagę Koru, nową flagę Nowej Zelandii. (źródło: Wikipedia)

Wiedeń od kuchni.

Oprócz sznycla po wiedeńsku (Wiener Schnitzel), sałatki ziemniaczanej (Kartoffelsalat) i jabłkowego strudla (Apfelstrudel) podawanego na ciepło warto skosztować świeżego, domowego jedzenia w restauracji sieci VAPIANO (adresy na stronie sieci). Bardzo przyjemnie!

Domowej roboty makarony, ręcznie wyrabiane ciasto na pizzę, świeżo przyrządzane sałaty, naturalne składniki, rzędy donic z ziołami, które można obrywać i dowolnie doprawiać dania, przyświecają zasadzie: "jesteś tym co jesz".

Na wejściu otrzymuje się kartę czipową, udajemy się do stanowisk z pizzą, pastami, sałatami czy napojami, zamawiamy, przykładamy kartę, kucharz daje nam słuchawkę-telefon, z którą udajemy się o stolika. Kiedy nasze danie jest gotowe - telefon dzwoni :) i wędrujemy po talerz. Płacimy przy wyjściu podając kartę kasjerce. Szybko, prosto, smacznie i zdrowo!

W Polsce są dopiero trzy restauracje VAPIANO - dwie znajdziemy w Warszawie, jedną we Wrocławiu.

Na deser nie można odmówić słynnego tortu Sachera z filiżanką Kaisermelange, czyli czarnej kawy z lekko ubitym mlekiem, przypominającej cappuccino.

Ten najprawdziwszy czekoladowy torcik, przekładany konfiturą morelową z grubą warstwą polewy czekoladowej zjemy w kawiarni hotelu Sacher (na tyłach opery, przy Philharmonikerstrasse, tuż obok Albertiny). Warto przyjść w tygodniu lub wczesnych godzinach popołudniowych, by uniknąć tłumów i oczekiwania na stolik. Tort + kawa niecałe 5€ . Widok na budynek słynnej Opery Wiedeńskiej oraz wychodzących na papierosa artystów w kostiumach gratis :)

Receptura tortu powstała w 1832r na dworze księcia Metternicha. Pod nieobecność szefa kuchni, młodszemu kucharzowi przydzielono zadanie stworzenia nowego deseru. Niejaki Franz Sacher zakasał rękawy i ukręcił torcik, o którym do dziś huczy cukierniczy świat. Jeszcze w latach 50 i 60 ubiegłego wieku. hotel Sacher, wybudowany w XIXw. przez syna słynnego kucharza, dziewięć lat toczył spór z cukiernią Demel w tzw. "procesach tortowych" o prawo do używania nazwy "tort Sachera". Wygrał hotel Sacher. Receptura jest pilnie strzeżoną tajemnicą, a tort Sachera przez wielu uważany za króla deserów. Jako fanka bezy Pavlova i Eton Mess nie wiem o so im chodzi, ale tort do spróbowania polecam ;)

Prater - dawne tereny łowieckie Habsburgów przekształcone w park publiczny i najstarszy w Europie park rozrywki (Wurstelprater)

Wiener Riesenrad, czyli Diabelski Młyn zaprasza na niespieszną przejażdżkę na wysokości 65m i podziwianie rozległych widoków - najfajniej oczywiście wieczorem. Park jest czynny od 10 do 1, więc przejażdżka o północy jest jak najbardziej możliwa.

Wszystkie te domy strachu, kolejki, karuzele, rozbawieni ludzie, dźwięk katarynek, hałas, a przede wszystkim wiek tego miejsca tworzą przyjemny, nieco horrorowaty klimat. Zwłaszcza wieczorami :)

Za dnia mroczny klimacik nieco się ulatnia.

Park rozrywki działa od 15 marca do 31 października

Warto jeszcze zobaczyć:

- Josephinum aka Geschichte der Medizin (Wahringer Strasse 25) - Muzeum Historii Medycyny, woskowe modele ludzkich ciał stworzone przed ponad 200 laty dla Akademii Chirurgii

- Górny Belweder - największa na świecie kolekcja dzieł Klimta, m.in. "Pocałunek" i "Judyta"

- dzieła Schiele'go, Kokoschki, Moneta

wstęp 9.5euro, 3 Prinz-Eugen-Strasse 27, dojazd tramwajami D i O 18, autobus 13A,

od 10-17:30 (ostatnie wejście)

- Donauturm - Wieża Dunaju na terenach Donaupark, najwyższa budowla Wiednia, oprócz widoków i dwóch obracających się restauracji na wysokości 160 i 170m oferuje też skoki na bungee

- KunstHausWien - niedaleko Hundertwasserhaus, dawna fabryka mebli przekształcona w muzeum